Pada hari minggu si Bagong pergi ke jakarta. Dia naik bis dan dia pun duduk di belakang.
(Pas keluar pintu TOL Ada pedagang masuk).
Pedagang pertama: “Yang haus yang haus aqua2, mezon2.”
Bagong: “Ora mas aku wis gawa banyu dewe.”
Pedagang kedua: “Nangkana2, nangkana.”
(Pedagang nangka itu menawarkan ke pada Bagong).
(Bagong pindah tempat duduk dengan expresi muka yang bingung dan pindah ke tengah).
Pedagang kedua: “Ayo nangkana2, nangkana.”
(Bagong pun pindah lagi).
Bagong: (Dengan muka yang sangat kesal, pindah ke depan).
Pedagang kedua: “Nangkana mas ayo nangkana.”
Bagong: (Dengan muka yang sangat kesal) “Mas sampean iki kepie toh! Aku ini naik mobil bayar mas! Sebenerne sampean iki sopo? Aku duduk nang guri sampean ngomong NANGKANA-NANGKANA! AKU pindah ke tengah, sampean bilang NANGKANA-NANGKANA! Aku pindah ke depan sampean bilang lagi Nangkana-nangkana! Aku iki cape mas di suruh pindah-pindah terus! Sebenerne sampean iki garep duduk ora!
Pedagang: (Kebingungan) Akang teh kunaon marah2 teu aya sebab na?”
Ternyata Bagong kira pedagang itu menyuruh Bagong pindah-pindah dan pindah.
